Else Beekman
Het gaat om mensen zonder ‘tarjeta de asistencia sanitaria’, die te verdelen zijn in de volgende 5 groepen:
- Jongeren boven de 26 jaar die nog nooit hebben gewerkt (vooral deze groep neemt schrikbarend toe als gevolg van de hoge werkloosheid onder jongeren in Spanje).
- Werklozen bij wie het recht op enige vorm van uitkering is verlopen, maar die nog steeds een inkomen hebben boven het Spaanse minimumloon van 641 euro per maand.
- Spanjaarden met eigen geld, die in een land hebben gewoond dat geen verdrag heeft met Spanje op gebied van gezondheidssysteem
- Beroepsgroepen die buiten het ‘Régimen Especial de Autónomo’ vallen zoals advocaten en architecten.
Zelfs mensen die willen betalen om in aanmerking te komen voor gratis medische hulp, kunnen dat niet als ze niet werken.
Ondanks dat de wet zegt dat alle residenten in Spanje toegang moeten hebben tot de gezondheidszorg, wordt iedereen die niet in het sociale zekerheidsstelsel zit dat ontzegd.
Niemand wordt medische hulp geweigerd, alleen zal het aantal mensen dat vervolgens wordt verrast met een hoge factuur blijven groeien. Dit omdat door de economische crisis het aantal langdurig werklozen ook blijft groeien.
Bewijs van armoede
Er is echter een optie voor bovengenoemde mensen: het aanvragen van een bewijs van armoede. Hiervoor moet men aantonen dat het maandinkomen niet meer is dan 1000 euro per maand.
Dan volgt nog een ingewikkelde bureacratische procedure. Tot slot bepaalt een ambtenaar van de betreffende overheidsinstantie dan of de ‘armoedestatus’ toegekend kan worden.