Else Beekman
Dat zei ze vanmiddag op een persconferentie. Goossens is vannacht teruggekeerd in Nederland.
Haar zoon, dochter en ex-man begonnen de persconferentie. Mary-Anne schoof later aan. Haar zoon vertelde over het moment dat hij voor het eerst weer contact met haar had.
Een Spaanse tolk belde hem en gaf de telefoon aan zijn moeder toen zij net uit de helikopter kwam. “Ze begon gelijk met ons te praten in ons dialect en vertelde dat alles goed was.Toen wisten we echt zeker dat het onze moeder was”, vertelt hij. “Het was allemaal heel emotioneel.”
De hereniging ’s avonds in het ziekenhuis in Málaga was bijzonder. “Het was zo’n mooi moment”, zegt haar dochter, “ik heb nog nooit zo’n gelukzalig moment meegemaakt. Hoop en liefde heeft haar op de been gehouden en ons ook.”
Niet bang
Mary-Anne ziet er goed uit. Ze is 12 kilo afgevallen door haar avontuur, maar is inmiddels alweer 5 kilo aangekomen. “Ik ben helemaal niet bang geweest”, vertelt ze.
Ze was om 10.30 uur vertrokken voor een wandeling en had een klein tasje bij zich. Ze had geen kaart mee, omdat de route was uitgestippeld. “Ik dacht dat ik ’s middags weer op het strand zou liggen.”
Toen ze besefte dat ze was verdwaald, bleef ze waar ze was en ging er een knop om. “Vooruit durfde ik niet, terug was ook geen optie, omdat daar geen water was. Dus ik dacht, ik moet maar gewoon blijven zitten en luisteren tot ik wat hoor.”
Mary-Anne had een fluitje bij zich en kon roepen. Iedere dag tussen 11.00 en 18.00 uur bedacht ze dat ze gevonden zou kunnen worden. “En als het na 18.00 uur donker was, dacht ik: morgen is er weer een kans.”
IJskoud
De eerste nacht had ze het ijskoud. Dat loste ze de volgende dag op door vers gras tussen en in haar kleren te doen en een bedje van gras te maken om op te liggen. Eten had ze niet, alleen water.
“De tweede en derde dag besefte ik dat ik me in de nesten had gewerkt. Toen dacht ik, ok, wat heb ik en wat kan ik, ik moet rustig blijven.”
Dat ze geen eten had vond ze niet zo’n probleem. “Ik was de afgelopen jaren 10 kilo aangekomen, dus ik dacht, ach dat kan ik wel kwijt.”
Na 18 dagen hopen dat ze zou worden gevonden, was het dinsdagavond zover. Ze hoorde geluid en blies een paar keer op haar fluitje. Uiteindelijk werd ze gevonden door de drie jongens. “En toen dacht ik nou is het goed.”
Dankbaar
Mary-Anne Goossens en haar familie toonden zich erg dankbaar voor alle steun die zij hebben gekregen. “Het is ongelooflijk en niet te beschrijven”, zei Mary-Anne.
De familie had ook een hondje bij zich. “Dit hondje was gedropt op een vuilnisbelt. We hebben hem meegenomen naar Nederland en Nerja genoemd, als symbool.”
Haar dochter riep de Spanjaarden in Nerja nog op om een verkeersbord te zetten bij het pad waar haar moeder de verkeerde afslag had genomen. Er zouden daar wel meer mensen zijn verdwaald.