Else Beekman
Investeerders in ruwe olie zijn blij dat China een implosie van de prijzen hielp voorkomen en deze boven 100 dollar per vat zullen blijven.
De Amerikanen willen opeens een wereld-politie nu fondsen voor vreemde avonturen op raken. De Duitse minister van financiën, Wolfgang Schäuble, kreeg bezoek van zijn Spaanse ambtscollega Luis de Guindos die zijn voelhorens uitstak naar iets dat 300 miljard heet.
Timothy Geithner, de waker over de Amerikaanse schatkist, hield vervolgens een paar dagen vakantie in huize Schäuble die niet onder de indruk zegt te zijn van al dit hoge bezoek.
En tenslotte Mario Monti, de Italiaanse president, die desondanks meent dat er licht is aan het eind van de tunnel – welke en waar zei hij er niet bij…
Schrik
Als je dagelijks de internationale persberichten volgt over de werkzaamheden van onze bestuurselite slaat je de schrik echt om het hart.
Deze mensen komen nooit aan vakantie toe, lijkt het wel. Geen wonder daarom dat hun creativiteit na vijf jaar vol crises merkbaar te wensen begint over te laten.
Na vruchteloos al het mogelijke geprobeerd te hebben om de neergang van deze wereld tot staan te brengen, van globale financiële crisis tot de proxy-oorlog met Syrië, lijkt mij het nemen van enige afstand van die problemen best op zijn plaats.
Toegegeven: “wie de rotzooi maakt, mag hem ook zelf even opruimen”. Tenminste dat zei mijn vader vroeger al vol educatieve passie. Daar ging dus je vakantie.
Verhelderend
Wolfgang Schäuble liet weten dat zijn gesprek met Luis de Guindos verhelderend was geweest, vooral voor de laatste. Een niet met name te noemen insider verklapte, dat “De Guindos kwam praten over een ‘vol programma’ voor Spanje, maar dat Duitsland de tijd nog niet rijp achtte om hem met een bail-out te laten aankomen”.
De koehandel in miljarden begint allerwege scuriele vormen aan te nemen. Moet Duitsland opeens Spanje uit de brand helpen? Waar is de Europese Centrale Bank dan voor? De bank die al ruim 300 miljard aan Spanje ter beschikking stelde in de afgelopen crisisjaren.
Een nieuwe tranche van 100 miljard via een hulpmechanisme (ESM) moet nog langs de Duitse rechter die omstreeks 12 september daarover een uitsprak gaat doen. Moeten daar ook nogeens 300 miljard bovenop?
Wie gaat dat betalen, zal Wolfgang even gedacht hebben? Zoete lieve Gerritje zeker, want overal zijn de euro-kassen nogal leeg, zelfs die van het nog pas kort wat rijkere Duitsland.
Duitse crisis?
Beleggingsmanagers waarschuwen er al wekenlang voor, dat Duitsland zelf niet veraf is van een eigen crisis. Rating agentuur Moody plaatste onlangs een vraagteken bij de economische stabiliteit van het land.
Volgens Graham Summers, hoofd markt-strategie van het beleggingsbureau Phoenix Capital Research, betekent het dat Duitsland nauwelijks 330 miljard verwijderd is van het punt waarna de eigen, nationale solvabiliteit in het geding komt.
Om Spanje daarom een vriendendienst te bewijzen met het risico tenslotte daarvoor aan de spaarcentjes van argeloze Duitse burgers te komen, ligt Schäuble momenteel niet zo. Volgend jaar moet mevrouw Merkel eerst herkozen worden.
Netjes uiteengezet, want Summers addeerde nog even de totale blootstelling van Duitsland aan binnen- en buitenlandse schulden. “De werkelijke schuldenpositie moet dicht in de buurt van 300% van het bruto nationale product liggen”, verzuchtte hij fronzend.
Voor de eurozone betekent deze onthulling, dat ook andere fondsmanagers inmiddels tot dezelfde slotsom kunnen zijn gekomen. Een nog grotere uittocht van geld uit de eurozone is niet bepaald waar de politiek op zit te wachten.
Hamer en aambeeld
Spanje bevindt zich op dit ogenblik letterlijk tussen hamer en aambeeld. Midden in de vakantietijd. Al komt de ECB met zijn “bazooka” en Duitsland met een nieuwe “Dicke Bertha”, de teerling lijkt voor Spanje geworpen. Het land heeft een volle bail-out nodig, net als Italië dat nog veinst dat er licht aan het einde van de tunnel is.
Ja, op de beurs ziet men dat licht vooral als er ergens met een geldbuidel wordt gerammeld. Koersen vliegen al bij voorbaat omhoog, omdat de president van de ECB, Mario Draghi, vol enthousiasme berichtte een vette oliespuit ter hand te hebben genomen om er “alles” aan te gaan doen om de eurozone op gang te brengen. Dat had hij bij zijn aantreden bij de ECB in november 2011 gelijk moeten doen.
Uit het euro-luchtledige moet hij opnieuw geld zien te scheppen en nu mogelijk in ongelimiteerde omvang. En niet meer in de vorm van een ietwat verborgen ‘quantitive easing’ met allerlei herfinancierings-truuks (LTRO’s).
Geithner en Bernancke deden hem dat in Amerika al eens voor. De speculanten op de beurs wrijven zich daarom alweer in hun handen.
Niet omdat dit de reële economie van een paar miljoen werklozen kan afhelpen natuurlijk. De economie van het voortvarende en ondernemingslustige Amerika is immers niet die van de arm-betuttelde lappendeken van schuldenlanden in Europa.
Leven van de lucht
Mensen die geen sociale uitkering meer kunnen krijgen en geen familie hebben moeten daarom maar van de hete lucht en een goed gevulde vuilnisbak zien te leven. Wie jarenlang afzag en studeerde wordt doodleuk verzocht liever zijn heil elders op de wereld te zoeken.
Gepensioneerden die hun diensten aan staat en maatschappij leverden, worden als dank afgescheept met een fooi, waarvan men niet eens menswaardig kan leven.
Incompetent
Dat alles schijnt de politieke hoogdravers en financiële gewichtigdoeners er niet van te weerhouden vooral niet toe te geven feitelijk incompetent te zijn – sociaal en vakmatig.
De onzalige hoeveelheid persberichten over ‘de crisis’ spreekt boekdelen over de bestuurlijke verwardheid. Meningen veranderen per uur, schijnt het zo. Zelfs deskundigen kunnen er geen begrip meer voor opbrengen.
Onbezonnen bezuinigingen die van buiten- en bovenaf worden afgedwongen missen hun uitwerking niet. Griekenland is al over de horizon verdwenen: nog wat stuiptrekkingen en dan is het ermee gedaan. Niet meer de moeite waard daarover langer na te denken.
Dat intussen niemand meer weet waarop anders bezuinigd of hoe anders gereorganiseerd kan worden dan bij de staat zelf met zijn inefficiënte, overgrote bureaucratie, leer je op straat en in bars, waar gewone mensen bekennen de touwtjes na vijf jaar gepruts niet echt meer aan elkaar te kunnen knopen.
Spanje
Neem Spanje. De gevolgen van het onvoorstelbare geknoei bij Spaanse banken, waarvan nog steeds niemand precies weet wat ervan de ware omvang is, werden uit politiek opportunisme en natuurlijk als vriendendienst eerst maar even over de afwachtende bevolking uitgestrooid. Dat krijgt gevolgen.
Steeds meer consumptie-beperking door prijs- en belastingverhogingen moet werkloosheid bestrijden, arbeidsplaatsen creëren en groei bevorderen, althans dat beweert men?
Dat is een scuriele interpretatie van het Europese gelijkheidsbeginsel. Een volslagen onzinnige bovendien, waar het gaat om het bieden van een positief toekomstbeeld aan een paar honderd miljoen mensen.
De staat als beschermer en dienaar van het volk of als haar parasiet? Of zijn dat de banken? Moeten het volk zijn staat beschermen tegen de banken?
Als we de euro nu eens wegdenken? Nee, het is nu te warm om daarover na te denken. Ik ben geloof ik aan vakantie toe…
Bron: El Pais, La Información, Dw.de, Wikipedia, Reuters