Judith Goeree
Ze zou dit weekend naar Madrid gaan met haar klasgenoten. En over een paar weken naar York, voor een uitwisseling met een Britse school. Maar zover kwam het niet. Op 14 oktober maakte de 14-jarige een einde aan haar leven na maandenlang te zijn gepest op het Colegio Irlandesas de Loreto in Sevilla. Volgens haar familie had de school kunnen ingrijpen, maar bleven maatregelen uit.
Sinds het voorjaar werd Sandra systematisch buitengesloten en geïntimideerd door drie klasgenoten. Sandra deelde haar gevoelens openlijk met haar moeder, die direct melding maakte van de situatie aan de schoolleiding. Toch werd er tot aan de zomervakantie geen enkele maatregel genomen.
Na de zomervakantie durfde Sandra nauwelijks terug naar school. Haar moeder ging opnieuw naar de directie, ditmaal met een psychologisch rapport en het dringende verzoek haar dochter van de pesters te scheiden. De school deed dat, maar ondernam verder geen enkele actie.
Protocollen genegeerd
De Junta de Andalucía heeft bevestigd dat het Colegio Irlandesas de Loreto geen van de verplichte protocollen activeerde, noch het antipestprotocol, noch het protocol voor signalen van suïcidaal gedrag. Er werd geen contact opgenomen met de families van de vermeende pesters, de leraren werden niet geïnformeerd, en Sandra kreeg geen enkele vorm van begeleiding of bescherming.
“De directie heeft zelfs de docenten die het meest met haar werkten niet op de hoogte gebracht,” aldus Isaac Villar, haar oom en woordvoerder van de familie. “Niemand heeft haar geholpen, terwijl dat het eerste vereiste is van het protocol.”
Woede in de wijk
De tragische dood van Sandra heeft geleid tot publieke verontwaardiging. Op de ochtend na haar overlijden verschenen er graffiti op de muren van de school met teksten als “moordenaars”, “schuldig” en “jullie blijven niet ongestraft”. Voor het huis van de familie kwamen meer dan honderd mensen samen — buren, ouders en oud-leerlingen, om steun te betuigen en hun verontwaardiging te uiten.
Volgens meerdere ouders is de onverschilligheid van de school geen op zichzelf staand incident. Verschillende ouders zeiden tegen El País dat het niet de eerste keer is dat pestgedrag op deze school wordt genegeerd. “Ik moest mijn drie kinderen weghalen, ze zeiden dat het kindergedrag was,” vertelt een moeder. Recente online beoordelingen van het college verwijzen eveneens naar “onverschilligheid” bij meldingen van pesten.
Onderzoek en mogelijke aanklacht
De Andalusische kinderombudsman en de aanklager voor minderjarigen hebben een onderzoek geopend naar de handelwijze van het Colegio Irlandesas de Loreto. Ook de regionale onderwijsafdeling onderzoekt de zaak. De school zelf heeft geen inhoudelijke verklaring afgelegd en verwijst naar een kort communiqué waarin staat dat haar “hoofdprioriteit het begeleiden van leerlingen en de getroffen familie” is.
De familie overweegt juridische stappen. “We willen dat er verantwoordelijkheid wordt genomen en dat er gerechtigheid komt,” zegt Villar.
Een meisje vol leven
Sandra zat sinds haar zesde op dezelfde school. Ze stond bekend als een vriendelijk, sportief meisje met veel energie. Ze speelde drie jaar voetbal en blonk uit als middenvelder en verdediger. Sevilla FC nodigde haar onlangs uit voor een proeftraining, al was ze in haar hart voor de andere grote club uit de Andalusische hoofdstad, Real Betis, waar ze met haar familie vaak op de tribune zat.
Naast voetbal schilderde ze graag, enkele van haar doeken hangen nog thuis, en ze droomde van een toekomst bij het leger, tot verrassing van haar familie. “Ze had nog zoveel voor zich,” zegt Villar.
“Dit mag nooit meer gebeuren”
Volgens psycholoog Guillermo Fouce, coördinator van Psychólogos sin Fronteras, is het gebrek aan reactie van de school mogelijk cruciaal geweest. “De school had het gevoel van eenzaamheid en afwijzing moeten doorbreken. Als dat uitblijft, voelt een kind zich niet alleen machteloos tegenover de pesters, maar ook tegenover de instelling die haar had moeten beschermen.”
Hij benadrukt dat zelfdoding een complex en multicausaal fenomeen is, maar dat het pesten en de passiviteit van de school het lijden van Sandra waarschijnlijk hebben verergerd.
De familie blijft achter in ongeloof. “We begrijpen niet wat er door haar hoofd ging,” zegt Villar. “Ze had vriendinnen, haar team, haar neven en nichten. We willen alleen dat dit nooit meer gebeurt, dat scholen eindelijk leren luisteren en handelen voordat het te laat is.”
Vrijwilligers maken verschil voor ouderloze kinderen in Spaanse ziekenhuizen