Else Beekman
Wie die dag nog even wakker bleef, kon vaststellen dat vice-presidente Soraya Saenz de Santamaria een haastige agenda afwerkte in Washington.
Daar sprak zij met IMF chef Christine Lagarde en de Amerikaanse minister van financiën, Timothy Geithner. IMF woordvoerder Gerry Rice haastte zich erna uit te leggen, “dat geen plan is gemaakt voor de redding van Spanje, waar dat land niet om heeft gevraagd.” Spanje is dus “stabiel”…
Angst
Juni begon allerwege apocalyptisch voor degenen die geld na aan het hart ligt. Kennelijk heeft de wereld een punt bereikt, waarop mensen gewoon hun kapitaal willen terugzien en niet langer vragen om rente over hun geïnvesteerd vermogen.
Angst zit hen in de knieën. Als hazen ontvluchtten zij de laatste dagen massaal Zuid-Europese brandhaarden en gingen naar de weinige landen, waar hun verliezen tenminste nog het beste geminimaliseerd zouden kunnen worden: USA, Engeland en Duitsland.
Geld op toeleggen
Investeerders die met hun geld naar dat laatste land verdwenen, moesten er geld op toeleggen om iets van de Duitse staatsschuld (in Bunds) te kunnen bemachtigen. Voor het eerst viel de Bund met een looptijd van 2 jaar beneden (!) nul procent. Engeland moest er nog wel een fractie bijleggen.
De gilts over 10 jaar vlogen weg tegen 1.44%. Bij een inflatie die rond 3% beloopt, ook geen vetpot. De US Treasuries vielen terug naar 1.46%, de laagste opbrengst in goed 200 jaar. Om geld op de kapitaalmarkt te lenen moet Spanje nu boven 6% rente betalen en dat is andere koek.
Griekenland
Hoewel een meerderheid van maar weinig opgekomen Ieren inmiddels democratisch koos voor nog meer ‘austerity’ en daarmee de ontwikkeling van hun economie voor een klein dozijn van jaren op de rem zetten, Spanje boos wordt aangekeken omdat het de klungels van het Bankia debacle 18 miljoen aan niet-verdiende bonussen kadoo deed, blijkt Griekenland de spil te zijn waarom alles in Europa draait.
Op 17 juni gaan Grieken opnieuw kiezen. Zij moeten kiezen tussen meer bezuinigingen of een nieuwe Drachme. Dat laatste zou aldus Europese bankiers en hun politici ‘een faillissement’ kunnen betekenen.
De angst regeert, omdat met angst wordt geregeerd. Niemand weet immers wiens ‘faillisement’ nu eigenlijk wordt bedoeld. Het zou aanstekelijk kunnen werken, wanneer Griekenland als een Phoenix uit de Euro-as zou herrijzen. Bangmakerij werkt dus het beste, zoals Ierland juist bewees.
‘Catastrofe’
Robert Zoelick, president van de Wereld Bank die namens de Verenigde Naties ontwikkelings- en midden-inkomenlanden financiert, zei erover: “Het is ons verre van duidelijk, of de leiders van de euro-zone voldoende zijn voorbereid op de catastrofe die Griekenland en Spanje teweeg kunnen brengen.”
Het zo door crises geteisterde Europa bevindt zich volgens hem welzeker in de gevarenzone. De werkloosheid in Europa steeg in mei tot 11%, de industriële activiteit liep terug en de politieke ongewisheid nam nog altijd toe.
“Er is geen tijd meer voor ministerieel overleg en het maken van plannen binnen Europa”, aldus Zoelick, “de vlucht van investeerders veroorzaakt nu vonken die onverwacht een breed uitslaande brand kunnen veroorzaken. Daarvoor moet men klaar staan.”
De Amerikaanse investeringsbank JP Morgan waarschuwde onlangs, dat Spanje door de ‘redding van zijn banken’ op weg was naar een ‘bail-out’ van rond 350 miljard euro. Banken die merendeels in handen zijn van politieke facties en de kerk. Tijd om die snel te hervormen tot profitabele ondernemingen is er niet meer.
Verkeerde politiek
Mario Draghi van de Europese Centrale Bank merkte op, dat de euro-zone in de huidige vorm niet langer meer voortgezet zal kunnen worden. In scherpe woorden verklaarde hij, dat zijn bank “het vacuum” niet kan vullen, dat door verkeerde politiek is ontstaan. Een opvatting die door Ignazio Visco van de Bank van Italië wordt gedeeld. Er moet meer worden gedaan om het vertrouwen in banken te herstellen.
Om enig vertrouwen te behouden bestaat de staatsgarantie op de tegoeden bij banken. Dat strooit zand in de ogen. Het gevolg ervan is immers, dat mensen die tot 100.000 euro op hun bankrekening hebben, geneigd zijn gemakshalve weg te zien van risico’s die voortvloeien uit het (morele) beleid van hun banken.
De rente die ze nu krijgen zou beslist hoger uitvallen, als zij zich wel degelijk bewust waren van de risico’s en zich bezig hielden met het bestuur ervan, zonder dat een garantie bestond.
Het bizarre is, dat er private geldinstellingen bestaan die “te groot zijn om failliet te gaan” door zich van staatsgaranties en subsidies bedienen. Het zouden staatsbanken moeten zijn, die onder democratisch (parlementair) toezicht vielen. De apocalyptische toestand die nu dreigt te ontstaan heeft daar alles mee te maken.
Bron: Daily Mail, Reuters, Welt, La Información