Else Beekman
Dat erkende Pablo Hernández de Cos tijdens een congres deze week georganiseerd door Mutuactivos. Een groot deel van de gecreëerde banen zijn voor deeltijd en zijn dat ook nog eens op onvrijwillige basis. Dat wil zeggen dat de mensen die in deeltijd werken, daar niet zelf toe gekozen hebben. Werkgevers reduceren de arbeidsuren en als je dat als werknemer niet accepteert, ben je je baan kwijt. Elders zijn er voor hen ook geen betere banen voor meer inkomen te vinden, dus blijven ze maar.
Volgens Hernández de Cos staat Spanje voor drie fundamentele uitdagingen: de lage productiviteit, de vergrijzing van de beroepsbevolking en de structurele werkloosheid. Het gaat om drie zaken die actie van de politiek vereist en niet alleen op financieel gebied. De autoriteiten zouden deze momenten niet mogen missen. Tijdens een eerdere gelegenheid zei Hernández de Cos al dat de productiviteit in Spanje flink omhoog moet om de pensioenen van degenen die op dit moment bijdragen te kunnen blijven betalen.
Hernández de Cos sprak ook over de Catalaanse crisis. Volgens hem heeft de Spaanse bank de impact ervan op de economie berekend van twee scenario\’s van onafhankelijkheid: De eerste was met een tijdelijke en beperkte periode van onzekerheid en de andere was veel pessimistischer. De impact was tussen 0,3 procent en 2,5 procent. Volgens de econoom verwijzen de cijfers van vandaag meer naar het eerste scenario.
Wel erkende hij dat in het tweede scenario van de Spaanse Bank het Spaanse bruto binnenlands product opgeteld meer dan 2,5 procentpunten zou verliezen tussen eind 2017 en 2019. Dat zou ‘zeer dramatisch’ zijn en minder waarschijnlijk op dit moment. Hernández gaf toe toe dat eerste de effecten van de Catalaanse crisis op de Catalaanse economie al te merken zijn, maar pas begin volgend jaar goed zijn in te schatten.