Elize van Loon
Tussen Fuerteventura en Lanzarote ligt Isla de Lobos. Het is een klein vulkanisch eiland met een streng beperkt bezoekersaantal. De natuur is er vrijwel onaangetast. Wie een vergunning krijgt, ontdekt een plek met helder water, rustige stranden en een landschap dat nauwelijks is veranderd sinds de vorige eeuw. Veel bezoekers komen bovendien voor een eenvoudige maar beroemde maaltijd: een paella de marisco die je eet met uitzicht op de oceaan.
Isla de Lobos is sinds 1982 een Parque Natural. De overheid wil het kwetsbare ecosysteem beschermen. Daarom mogen maar enkele honderden mensen per dag aan land. Bezoekers moeten vooraf een vergunning aanvragen en mogen maar vier uur blijven. Deze regels houden de druk op de natuur laag. Daardoor blijven de vulkanische landschappen, de lagunes en de leefgebieden van zeevogels goed bewaard.
Het eiland is klein. Het heeft een oppervlakte van minder dan vijf vierkante kilometer. Toch vind je er verschillende soorten natuur: rotsen, zandstranden, zoutwaterpoelen en oude vulkanen. De naam verwijst naar de monniksrobben die hier vroeger leefden. Zij verdwenen door jacht, maar het eiland draagt hun naam nog steeds.
Stranden met turquoise water
Veel bezoekers lopen eerst naar El Puertito. Dit is een kleine baai met helder water en oude vissershuisjes. Het is een van de meest herkenbare plekken van het eiland. Niet ver daarvandaan ligt Playa de la Concha. Dit strand staat bekend om het rustige water en de lichte zandkleur. Het is een goede plek om te zwemmen of te snorkelen, met uitzicht op de noordkust van Fuerteventura.
Wie meer wil zien, kan de Montaña La Caldera beklimmen. Deze oude vulkaan is 127 meter hoog. De klim is kort maar steil. Bovenop zie je bijna het hele eiland, de Atlantische Oceaan en de duinen van Corralejo. Het uitzicht laat goed zien hoe vulkanisch het gebied is.
Lagunes en vogels
Las Lagunitas is een gebied met kleine zoutwaterlagunes. Dit is een belangrijk leefgebied voor vogels die hier rusten of broeden. De combinatie van vulkanische rotsen, water en vegetatie maakt dit deel van het eiland uniek. De natuur is hier kwetsbaar, daarom gelden strikte regels voor bezoekers.
De vuurtoren en de laatste bewoner
Aan de noordkant staat de Faro de Punta Martiño. Deze vuurtoren begeleidt schepen al sinds de negentiende eeuw. Jarenlang woonde hier Antoñito el Farero, de laatste vaste bewoner van het eiland. Zijn verhaal is onderdeel van de lokale geschiedenis. De wandeling naar de vuurtoren laat goed zien hoe stil en ruig Lobos is.
De beroemde paella de mariscos
Bij El Puertito staat een klein restaurant. Het is de enige plek waar je kunt eten. De keuken serveert verse vis en typische gerechten van de Canarische Eilanden. De paella de mariscos is het bekendste gerecht. Veel bezoekers reserveren vooraf, omdat het aantal plaatsen beperkt is. Eten aan zee, zonder hotels of drukte, hoort bij de charme van het eiland.
Wandelen door een bijna ongerept landschap
Een rondwandeling van ongeveer dertien kilometer laat alle belangrijke plekken zien. De route gaat langs stranden, vulkanen, lagunes en de vuurtoren. Er zijn weinig voorzieningen, dus water, zonnebrand en goede schoenen zijn nodig. Juist door het gebrek aan bebouwing blijft het eiland zo bijzonder. Je ziet kilometers natuur zonder resorts of wegen.
Isla de Lobos laat zien hoe een beschermd gebied eruit kan zien wanneer regels echt worden nageleefd. Het eiland blijft daardoor een van de meest rustige en pure plekken van de Canarische Eilanden.
Kunnen deze acht plantjes de zeegrasvelden van Tenerife redden?