Else Beekman
Met verkiezingen in het vooruitzicht wordt de Duitse bondskanselier Angela Merkel iets voorzichtiger. Het woord “austerity” (besparingen, die altijd reeds van haar wat smalle mond waren af te lezen) is zo’n negatief begrip geworden, dat zij onlangs voorstelde het liever te vervangen door “de begroting in evenwicht brengen”.
Een paar pennestreken hier of daar zouden misschien minder opvallen, dan openlijk op ruim 237.000 mensen te besparen. Mensen die – voornamelijk door de aan haar toegeschreven ‘austerity’ – dit kwartaal werkloos werdern. Het eerste kan vrijwel onopgemerkt plaatsvinden, het laatste veroorzaakt allerwege in Europa sociale onrust.
Met Europa mag het niet goed gaan, ook Duitsland gaat steeds duidelijker de gevolgen ondervinden van de onoverdraagbaarheid van de ‘sociale-markteconomie’ op andere culturen en landen.
Wat goed schijnt voor Duitsland is daarom nog lang niet goed voor bijvoorbeeld Spanje. Dat heeft de Spaanse regering onder leiding van Mariano Rajoy zeer goed begrepen.
Maar de marges zijn smal omdat hem de macht ontbreekt de oorzaak van de Spaanse crisis grondig te lijf te gaan op de wijze zoals dat zou horen. Duitsland, dus “Brussel”, zit hem danig in de weg en belet het zijn regering een monetaire politiek te ontwikkelen, die het land snel uit het slop zou kunnen trekken. Men is in de euro-zone welzeker gevangene van de eigen politieke illusies en ideologische utopieën.
Nu er in Spanje ruim 6.2 miljoen werklozen geregistreerd staan, ofwel ruim 27% van de actieve bevolking, lijkt er weinig materiaal meer voorhanden om nog verder te bezuinigen. Als, overdreven gezegd, eenderde van de gewoonlijk werkende bevolking zonder werk zit en is aangewezen op “paro”-betalingen om na ongeveer 2 jaar geheel zonder enig inkomen (!) te eindigen, komen zowel het begrip ‘austerity’ als ‘evenwicht in de begroting’ op knap losse schroeven te staan.
Wie betaalt?
Want wie betaalt er dan de premies voor volksverzekeringen en pensioenen? Hoe hoog zouden die moeten oplopen om enige begroting sluitend te krijgen? Momenteel leven er naar zeggen al een kleine 2 miljoen families zonder enige vorm van inkomen!
Wat is daarvan het politieke gevolg, als men geen tijdige en adequate monetaire politiek kan voeren om zo’n wantoestand te voorkomen? Nu die wantoestand er allerwege is en nu blijkt dat Duitsland zelf mee de afgrond in getrokken dreigt te worden, moeten er roeren om in Berlijn, dus “Brussel”.
Beter laat dan nooit dringt het besef door zich op het ‘andere’ Europa te hebben verkeken! Dat gaat Duitsland zonder twijfel geld kosten. Iets dat de Duitse regering koste wat het kost wilde vermijden. De suprematiegedachten over Europa lossen zich langzaam op in hete lucht en de steeds duidelijker wordende geur van nieuwe D-mark munten en biljetten. Een uitstekende oplossing voor de overige Europese landen?
Digitale afluisterschandalen
Hoe kritiek de situatie is, blijkt uit het alweer 2 jaar lopende onderzoek naar digitale afluisterschandalen in Spanje. De “Operación Pitiusa“, die te maken heeft met verdachte zaken op de Balearen en in Catalonië, leidde dezer dagen tot een dertigtal geruchtmakende arrestaties.
Daaronder was de directeur van de Spaanse Unilever-vestiging, Jaime Aguilera. Deze heeft nu zijn samenwerking met autoriteiten aangeboden om voor hem ingrijpendere moeilijkheden te voorkomen. Het netwerk van afluisteraars in Spanje, dat nagenoeg over dezelfde methoden lijkt te beschikken als de nationale veiligheidsdienst C.N.I., richt zich primair op economische activiteiten, concurrentie en daden van hoge functionarissen. Dit alles valt onder de noemer van met computers uitgevoerde “financieel gemotiveerde cybermisdaad”.
Voor buitenstaanders lijkt het elkaar begluren met computers iets buitengewoons. Het zojuist hierover verschenen “DBIR 2013” rapport van Verizon is in zoverre ‘geruststellend’, dat hun onderzoek uitvond hoe voornamelijk hoge kringen in de maatschappij daar uitgebreid misbruik van maken.
Zowel het aantal leidinggevenden van ondernemingen, als regeringen en hoge beambten steken met kop en schouders uit boven “hackers”, oplichters (zgn. ‘fishers’) en toevallige internet-gluurders die bij Google abusievelijk iemand’s email adres opgaven. In dit opzicht dreigt hier iets fundamenteel mis te lopen. Waarom het onderscheppen van digitale communicatie zo relatief gemakkelijk is en voornamelijk waardoor, verhult het rapport echter.
Een enkele maal viel de naam Microsoft in het rapport op, die er al jarenlang alles aan doet om bij te dragen aan een grotere gebruikszekerheid, maar tegelijk overheden hulpmiddelen aanbiedt om ermee af te luisteren.
Vertrouwen?
Wat hebben wij eraan te weten, dat een elite zichzelf al beglurend naar het leven staat? Het brood bij de bakker wordt er niet goedkoper door, de prijs van benzine al evenmin. Betekent dit niet, dat wij inmiddels in deze crisis ver verwijderd zijn geraakt van de normaliteit? Is men niet zo verstrikt geraakt in kwasi-criminele netwerken en vergoelijkende leugens, dat de (morele) schade daarvan al niet meer is te overzien? Kan een bevolking zijn bestuurders wel vertrouwen?
Het verlies van vertrouwen in een regering, betekent doorgaans het naderende einde van de democratie. Zover is men in Spanje gelukkig nog niet. Dat het jaar 2013 voor dit land niet gemakkelijk zal worden, betekent niet dat de leiding ‘slecht’ is.
Het is wellicht de rustige hand van Rajoy die ondanks frisse tegenwinden koers weet te houden, zijn team weet te motiveren en net genoeg op de bevolking kan rekenen om tegen het eind van dit jaar weer eens een fijne sigaar op te steken onder het motto: ‘we zijn door het dal’! Daar lijkt het inderdaad op als iedereen de tanden op elkaar houdt en nog even doorzet. Beroerder kan het immers niet meer komen…