Else Beekman
Mariene biodiversiteit is de rijkdom aan leven in zeeën en de oceaan, van zeezoogdieren en vissen tot algen en microscopisch kleine organismen. En die neemt af in de Zuid-Spaanse wateren, blijkt uit het onderzoek dat is uitgevoerd onder leiding van de Autonome Universiteit van Madrid (UAM). Aan het onderzoek werkten biologen en wetenschappers mee van de UAM, de Universiteit van Murcia en de Universiteit Rey Juan Carlos.
Met financiering van de Fundación Biodiversidad heeft het project de verbanden aangetoond tussen menselijke druk, biodiversiteitsverlies, de levering van ecosysteemdiensten en de instandhoudings- en beheerstrategieën in mariene ecosystemen.
De uitgangshypothese was dat de door mensen teweeggebrachte druk ‘het verlies aan mariene biodiversiteit vergroot en de ecosysteemdiensten verstoort’. Het team heeft informatie verzameld over de periode tussen 1985 en 2019. Er zijn in deze periode wel acties ondernomen om het tij te keren, maar deze hebben niet het gewenste effect of nog meer tijd nodig om resultaat te behalen.
Dwingende noodzaak om exploitatie tegen te gaan
Het belang van de ecosysteemdiensten in de oceanen is de afgelopen eeuw exponentieel gegroeid, omdat technologische en sociale vooruitgang het mogelijk heeft gemaakt kust- en mariene ecosystemen te exploiteren, aldus het rapport. Juist daarom is er een dwingende noodzaak om exploitatie tegen te gaan.
Het onderzoek wijst er in dit verband op dat het beleid voor natuurbehoud nog steeds een uitdaging is, ondanks de gestage toename van regelgeving en beleid voor natuurbehoud. Uit het onderzoek blijkt dat maatregelen niet het gewenste beschermende effect gehad om herstel van de visbestanden en duurzame visserij op de lange termijn te garanderen.
Bovendien suggereert het onderzoek dat de huidige beschermingsstrategieën ontoereikend of ineffectief zijn, of dat er andere factoren meespelen bij de achteruitgang. Mogelijke redenen voor dit falen om het verlies aan biodiversiteit te beperken zijn onder andere ‘ineffectief’ beleid door een gebrek aan kennis of politieke interesse, en het ongeschikte ontwerp en de grootte van beschermde mariene gebieden (MPA’s).
Meer oorzaken verlies biodiversiteit
Andere mogelijke oorzaken van het verlies aan biodiversiteit -die niet officieel gekwantificeerd zijn – kunnen de vangst door sportvissersschepen, de zwarte markt in vis, vissen voor eigen gebruik, ongeregistreerde ambachtelijke visserij en stroperij zijn.
Tot slot benadrukken de projectonderzoekers dat visserijbeheer op een duurzame manier de productie van voedsel van hoge kwaliteit mogelijk maakt, evenals het veiligstellen van inkomens en bestaansmiddelen voor van de visserij afhankelijke samenlevingen. Daarbij worden de negatieve gevolgen voor de biodiversiteit tot een minimum beperkt.
Lees ook: Welke Spaanse stranden krijgen dit jaar een zwarte vlag?