Else Beekman
Volgens de Spaanse vereniging van dierenvrienden (ANAA) gebeurt dit dagelijks: het terugbrengen naar het asiel van eens geadopteerde honden en katten. In 2014 werden er in heel Spanje 140.000 dieren opgenomen in de asiels, zo blijkt uit gegevens van de Stichting Affinity. Dit cijfer is niet gestegen sinds het begin van de crisis, maar zelfs gedaald met 10% tussen 2008, toen 156.000 dieren werden achtergelaten. Deze cijfers betreffen echter uitsluitend de dieren die bij de aangesloten asiels terechtkomen. Wat er met alle andere dieren gebeurd is, is niet bekend.
Financiële toestand
Door de crisis is wel de reden van het in de steek laten van huisdieren veranderd. Vanaf 2009 is de financiële toestand van het baasje als reden verdubbeld. In 2014 vormt dit met 16% de belangrijkste reden. De andere kant van het gebrek aan economische middelen is ook de terugloop in donaties aan de opvangcentral voor dieren. Het zou gaan om een terugval van zo’n 30%.
Andere redenen
Na slechte financiën als reden om kat of hond naar het asiel te brengen (16%) volgt ongewenst gedrag van het dier (12%), geen interesse meer voor het dier (9%) en het einde van het jachtseizoen (9%). Daarna volgen nog redenen als tijdgebrek, verhuizing, allergieën, geboorte van een kind of vakantie.
Gebrek aan bewustzijn
Volgens Laura Duarte, woordvoerder van de dierenrechtengroep PACMA is het belangrijkste probleem een gebrek aan bewustzijn voor dieren. Zo beseffen mensen vaak niet wat het met zich meebrengt om zo’n schattige puppy of kitten uit de etalage mee naar huis te nemen. De dieren moeten regelmatig worden ingeënt, gechipt, naar de dierenarts, je moet ze verzorgen, het eten kost geld en je moet ze ergens onderbrengen of laten verzorgen als je zelf eens niet thuis bent. Daar denken mensen volgens Duarte te weinig over na. Bovendien neem je met een puppy of kitten een verantwoordelijkheid voor minstens een jaar of 10 in huis.
Wetgeving
Een opvallend gegeven uit het rapport is dat het aantal achtergelaten dieren gedurende het jaar vrijwel gelijk is. Dat maakt een einde aan het idee dat er veel meer dieren tijdens de zomermaanden als mensen op vakantie gaan aan een paal worden gebonden. Actiegroepen en samenwerkende asiels willen wetgeving om het probleem kleiner te maken. Er bestaat geen algemeen geldende dierenbescherming. Elke regio kent zijn eigen wetten en normen.
In veel regio’s zijn er gemeentelijke ‘perreras’. Dit zijn opvangcentra voor dieren waar veel dieren als ze niet worden opgehaald uiteindelijk afgemaakt worden. Daarom worden ze ook wel dodingsstations genoemd. Per regio of zelfs gemeente verschilt de tijd die vaak gezonde dieren er zitten tot ze geofferd worden. Slechts vrijwilligers en stichtingen die afhankelijk zijn van donaties zetten zich in om de dieren uit de perreras te halen en ze onder te brengen bij een nieuw baasje.
Lees ook: ‘Ik sterf liever zelf dan dat er hier één hond naar buiten gaat’. Het relaas van de Vlaamse Fabiënne Paques die in Mijas een asiel runt en vertelt over haar ervaringen met onder meer de autoriteiten en de dodingsstations.