Else Beekman
Voor de ingang van het landgoed Uzalcaín ligt een lange loper met de lhbtiq+ vlag. Aan beide kanten van het pad leiden verlichte bomen naar de ontvangsthal, waar een fotograaf de gasten opwacht. De eerste bus met gasten arriveert rond zeven uur ’s avonds bij de locatie in de Madrileense stad Pozuelo de Alarcón. De diversiteit aan stijlvolle outfits is eindeloos.
Dineren met onbekende gelijkgestemden
De meeste gasten kennen elkaar niet. Wat hen verbindt is de afwijzing en discriminatie die ze hebben ervaren tijdens eerdere kerstbijeenkomsten vanwege hun seksuele geaardheid of genderidentiteit. Vanavond staat hen een diner te wachten zonder vooroordelen en lhbtiq+-fobie. De avond wordt georganiseerd door FELGTBI+, de organisatie zich inzet voor de lhbtiq+ gemeenschap in Spanje.
“Niet iedereen accepteert mijn transitie”
Onder de gasten bevindt zich Ama Eme Rubio (42, Granada), een transgender die zichzelf bestempelt als non-binair. Ama doorloopt sinds drie jaar een gendertransitie. Van de familie aan moeders kant heeft de 42-jarige in eerste instantie geen afwijzing ervaren, maar er was geen sprake van ‘natuurlijke acceptaie’. Er waren altijd wel discriminerende opmerkingen.
“Ik stal de poppen van mijn nichtjes”
Op de benedenverdieping bevindt zich Alejandro Amaya (31 jaar, Colombia). Hoewel hij niemand kent, begint hij een gesprek met een man die hij bij de ingang trof. Alejandro zegt dat de relatie met zijn familie momenteel ‘redelijk goed’ is. Tijdens zijn kinderjaren was dat echter anders. Toen hij klein was vroeg hij barbies en poppen aan Niño Dios – het equivalent van de Kerstman in Colombia -, maar hij kreeg jongensspeelgoed. Stiekem stal hij daarom de poppen van zijn nichtjes. De agressieve stem van zijn vader staat in zijn geheugen gegrift: ”Je bent toch geen homo?”
Angst voor afwijzing door familie
Deze verhalen zijn geen uitzonderingen in de lhbtiq+ wereld. De angst om afgewezen te worden door familie maakt dat zes op de tien personen uit deze gemeenschap hun seksuele geaardheid of genderidentiteit thuis verbergt. Dat blijkt uit een enquête van onderzoeksbureau 40dB dat werd gepubliceerd in mei.
Nu meer openheid
Een 31-jarige man uit Madrid, die liever anoniem wil blijven, vertelt dat hij op zijn 23e uit de kast kwam. Zijn conservatieve familie reageerde niet goed op zijn homoseksualiteit. Het onderwerp is taboe. Hij heeft in de loop der jaren veel homofobe opmerkingen moeten verdragen in familiekring. “Ik gedraag me totaal anders onder mijn vrienden. Veel van hen behoren tot de lhbtiq+ gemeenschap en er heerst veel meer openheid, zegt hij.”
Kerst is een lastige tijd
Ama en Amaya haken aan bij de conversatie. Ze vertellen elkaar waarom ze er vanavond bij zijn. “Kerst is vaak een tijd van onzekerheid, met mensen die niks hebben met de transwereld. Dan wordt er vaak gediscrimineerd,” betoogt Ama. Amaya vertelt trots dat zijn coming-out deuren heeft geopend voor de volgende generatie in zijn familie. Zijn drie jongere neven kunnen nu openlijk praten over hun homoseksualiteit en biseksualiteit.
Ook de 54-jarige Sisi Cáceres Rojo is aanwezig bij het kerstdiner. Ze is een gescheiden lesbische vrouw met een zeventienjarige zoon. Op haar 23e realiseerde ze zich dat ze lesbisch was. Ze heeft het haar ouders nooit rechtstreeks verteld uit angst haar vader teleur te stellen. Als kind had ze hem ooit horen zeggen: “Als mijn zoon homo is, smijt ik hem uit het raam.” Hij gaat er nu echter redelijk normaal mee om.
Dansen tot het ochtendgloren
Rond half elf ’s avond begeven de gasten zich naar de kerstdis en na de maaltijd wacht dan nog één ding: de dansvloer. De gasten dansen tot het ochtendgloren. Ze zijn gelukkig. Ze hebben genoten van een rustig kerstdiner, zonder vooroordelen en discriminatie. Ze konden zichzelf zijn.
Bron: El País