Judith Goeree
Wie aan Spanje denkt, denkt waarschijnlijk niet direct aan wintersport. Toch reist het land in 2026 met een recordploeg van twintig wintersporters naar de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo. Nooit eerder stuurde het Spanje zo’n brede selectie naar de Winterspelen. De delegatie evenaart het aantal van Sotsji 2014, maar is inhoudelijk sterker en veelzijdiger. De ploeg komt uit in alpineskiën, langlaufen, snowboarden, kunstschaatsen, langebaanschaatsen en skimo, dat in 2026 zijn olympisch debuut maakt.
De groei van de Spaanse wintersport is zichtbaar in de samenstelling van het team. Ervaren atleten worden geflankeerd door talenten die profiteren van betere faciliteiten in de Pyreneeën en de Sierra Nevada. De Spaanse sportfederaties spreken voorzichtig van een kantelpunt.
Skimo: de grootste kans op een Spaanse medaille
Skimo, voor het eerst olympisch, vormt de beste medaillekans voor Spanje. De discipline is explosief, technisch en kent kleine tijdsverschillen, wat ruimte biedt voor verrassingen.
Skimo, voluit ski mountaineering, is een bergsport waarbij atleten stijgen en dalen op toerski’s. Ze klimmen met stijgvellen omhoog, wisselen razendsnel van materiaal en dalen vervolgens technisch af. De discipline is explosief, fysiek zwaar en kent kleine tijdsverschillen, waardoor verrassingen mogelijk zijn.
Oriol Cardona is de Spaanse blikvanger binnen deze sportdiscipline. Hij won de afgelopen jaren meerdere wereldbekerwedstrijden en geldt als specialist in de sprint en de gemengde estafette. Binnen de Spaanse ploeg wordt Cardona gezien als de meest realistische kandidaat voor een podiumplaats op de Olympische Spelen in Milaan.
Goedkoop skiën in Spanje? Dit zijn de voordeligste en duurste skigebieden
Snowboard: ervaring en explosiviteit
In het snowboarden vertrouwt Spanje op twee gevestigde namen. Queralt Castellet, olympisch zilverwinnares in Beijing in de halfpipe, behoort nog altijd tot de wereldtop. Ze staat regelmatig op internationale podia en blijft een serieuze finalekandidaat. Als ze haar runs technisch én stijlvol weet te landen, is een nieuwe medaille niet uitgesloten.
Lucas Eguibar, actief in de snowboardcross, hoopt op een uitschieter. De discipline staat bekend om zijn onvoorspelbaarheid: valpartijen, fotofinishes en tactische duels bepalen vaak de uitslag. Eguibar heeft bewezen dat hij in dat geweld kan meedraaien.
Schaatsen en kunstschaatsen: groei, maar nog geen favorieten
Op het ijs verschijnt het ijsdansduo Olivia Smart en Tim Dieck voor Spanje aan de start. Smart is van oorsprong Brits en Dieck Duits, maar beiden kozen de afgelopen jaren voor de Spaanse schaatsbond om hun internationale carrière voort te zetten. Ze vormen inmiddels een stabiel duo dat zich regelmatig in de Europese subtop meldt. Spanje heeft dankzij Javier Fernández, tweevoudig wereldkampioen en olympisch bronzen medaillewinnaar in 2018, een recente kunstschaatstraditie opgebouwd, maar in het ijsdansen blijft de concurrentie zwaar en lijken vooral Frankrijk, Canada en Amerika kandidaat voor het goud.
In het langebaanschaatsen verschijnt Nil Llop voor Spanje aan de start. De jonge sprinter rijdt de laatste jaren regelmatig wereldbekerwedstrijden en kwalificeert zich steeds vaker voor grote toernooien. Toch wacht hem een zware opgave: op de 500 en 1000 meter moet hij concurreren met landen die het ijs al decennialang domineren, zoals Nederland, de Verenigde Staten en Japan.
Skiën en langlaufen: realistische doelen
In het alpineskiën mikt Spanje vooral op top‑tienklasseringen. Quim Salarich is de bekendste naam en heeft ervaring op WK‑niveau. Hij kan verrassen, maar behoort niet tot de medaillekandidaten. Arrieta Rodríguez, Jaume Pueyo en Marc Colell vertegenwoordigen Spanje in skiën en langlaufen. Hun doel is vooral ervaring opdoen en zich mengen in de subtop.
Historisch perspectief: één keer goud
De verwachtingen voor Spanje zijn betrekkelijk, omdat het land zelden eremetaal wint op de winterspelen. Spanje pakte pas één keer goud: Francisco Fernández Ochoa won de slalom tijdens de Olympische Winterspelen 1972 in Sapporo. Daarna volgden slechts enkele podiumplaatsen: brons voor Blanca Fernández Ochoa (alpineskiën, slalom, 1992), brons voor Javier Fernández (kunstschaatsen, heren enkel, 2018) en brons voor Regino Hernández (snowboardcross, 2018). Het meest recente succes kwam van Queralt Castellet, die zilver pakte in de halfpipe tijdens de Olympische Winterspelen 2022. Een nieuwe gouden plak zou dus historisch zijn.
De Spaanse voor de Olympische Spelen van Milaan
- Oriol Cardona (skimo – sprint/estafette)
- Ana Alonso (skimo)
- María Costa (skimo)
- Ot Ferrer (skimo)
- Queralt Castellet (snowboard – halfpipe)
- Lucas Eguibar (snowboard – snowboardcross)
- Álvaro Romero (snowboard – snowboardcross)
- Nora Cornell (snowboard – slopestyle/big air)
- Olivia Smart/ Tim Dieck (kunstschaatsen – ijsdans)
- Sofía Val/ Asaf Kazimov (kunstschaatsen – ijsdans)
- Tomàs-Llorenç Guarino Sabaté (kunstschaatsen – heren enkel)
- Nil Llop (langebaanschaatsen – 500/1000 m)
- Daniel Milagros (langebaanschaatsen – 1000 m)
- Quim Salarich (alpineskiën – slalom)
- Arrieta Rodríguez (alpineskiën)
- Jaume Pueyo (langlaufen)
- Marc Colell (langlaufen)
- Bernat Sellés (langlaufen)
Vlaggendragers bij de openingsceremonie
Bij de ceremonie van de Olympische Winterspelen 2026 dragen Olivia Smart en Quim Salarich de vlag voor Spanje. Samen leiden zij de Spaanse ploeg tijdens de openingsparade op 6 februari in Milaan.
Wat mag Spanje verwachten in Milaan‑Cortina 2026?
Het meest realistische scenario is één Spaanse medaille, waarschijnlijk via skimo of snowboard. Elke extra medaille zou een verrassing zijn. Toch is de omvang van de delegatie veelzeggend: wintersport in Spanje groeit, zowel in breedte als in kwaliteit. Meer deelnemers betekent mogelijk meer finales, meer zichtbaarheid en op termijn meer podiumkansen.
Of er een medaille komt, blijft afwachten. Maar één ding is duidelijk: in Milaan‑Cortina laat Spanje zien dat het ambities heeft om op de winterspelen een rol van betekenis te spelen.
Bronnen: Mundo Deportivo, Heraldo
Skiën in Andalusië: ontbijten aan het strand en ’s middags de pistes af