Zwart graag

Deze baant zich langs onze langzaamaan paars kleurende lavendelvelden een weg naar het stuwmeer. Een vrolijk kwetterende scharrelaar is duidelijk uit op een nieuwe romance, getuige zijn uitnodigend klinkende roep die gaat als; ‘hé ga je mee, ik weet een hele leuke speeltuin’. Zie ik mezelf nog niet doen op een zonovergoten terras aan de Costa Tropical. Maar ja, het beestje heeft natuurlijk niet voor niets zo’n naam.   

Prachtig. Aan fijne geluiden geen gebrek hier. Aan kleuren ook niet. De vallei is een deken van roze, wit, geel, zachtblauw, groen en oranje. De sinaasappelbomen hangen vol, citroenen bij de vleet, de amandelbomen volop in de bloesem en de olijven glinsteren van het zilvergroen. Ronduit overweldigend is het. Andalusië op zijn best.

Kleur bekennen

Andalusië wordt echter ook gekleurd door heel andere, en wat minder florissante, geluiden. Van die geluiden waarbij ik me afvraag of het niet eens tijd wordt kleur te bekennen. De huidige toestand van Spanje is wel zo’n beetje bekend. Of toch niet helemaal? Zoals al eerder aangegeven is het niet allemaal maal koek en ei hier, maar mijn eigen ervaringen hebben die geluiden ook al eens voor een deel ontzenuwd.

De als autonoom functionerende regio houdt er namelijk wel degelijk een wat losse en ‘Latijns-Amerikaanse’ levenstijl op na. Van hoog tot laag lijkt belastingontduiking hoog op de agenda te staan in het dagelijkse bestaan. Een bevriende Spaanse advocaat zei mij laatst dat ik me niet overal zo druk om moest maken en verbazen. ‘Hombre, no pasa nada, maak je niet zo sappel man. Leer er mee om te gaan, we leven nu eenmaal in een bananenrepubliek hier!’ Frauduleuze handelingen en grootschalige verduistering van gemeenschapsgelden zijn aan de orde van de dag, en de ene deksel is nog niet van de beerput of de volgende begint alweer te stinken.  

Domino

Dat alles heeft er toe geleid dat het domino-effect op grote schaal is op gaan treden. ‘Ja, als zelfs de meest belangrijke figuren in het land de eigen zakken vullen met geld dat voor heel andere zakken bedoeld is, waarom zou ik dan belasting gaan betalen?’, is een vaak gehoorde argumentatie in de omgeving. ‘Ja, maar ho nou eens even’, probeer ik dan, als rechtgeaarde Nederlander die het natuurlijk allemaal weer zo goed weet. Met mijn goede vriend Paco had ik er eens een middagverslindende discussie over.

‘Kijk Paco, als iedereen nu netjes overal de vastgestelde belastingen over afdraagt en betaalt wat vereist is, kan dat later weer terug in de economie en kunnen er mooie dingen worden gedaan waar iedereen later weer profijt van heeft. Al begint men met maar 25 %, dat zou al een mooie start zijn’. Paco, counterend in zijn beste Engels; ‘Jaja, dat zeg jij nu wel, maar we leven hier niet in Nederland, amigo. Hier gaat het ietsje anders. Dit is Andalusië, al van oudsher een regio van rondtrekkende volksstammen met veelal eigen wetten en regels, handelsreizigers, keihard werkende boeren, ruige, maar goudeerlijke cowboys en struikrovers met in het verleden zelfs een eigen Robin Hood in de gelederen. Die hadden en hebben het er niet zo op hun zuur verdiende centjes aan bezitterige landlords, op macht en geld beluste politici of andere hooggeplaatste personen te geven die maar één belang dienen. Het eigenbelang!’

‘Okido hombre, ik geloof je. Nog wat drinken?’ Si, un café amigo. Zwart graag.